Монгол яруу найрагт эрт үеэс шүлгийг дөрвөн мөртөөр голлон бичиж иржээ. Зэрэгцэх, хаших, салаавчлах холбоцын аль нэгээр холбогдсон шүлгийн бадгийн хамгийн түгээмэл хэлбэр юм. ()